شارح ( ره ) مىفرماين : كلمه [ مصاهره ] عبارتست از علاقه و وابستگى كه بين زن و شوهر و خويشاوندان ايندو بواسطه نكاح حادث شده و موجب نشر حرمت مىگردد . و ملحق بنكاح مىشود سه امر ديگر به اين شرح : وطى ( همبستر شدن ) نظر و لمس نمودن . البته هركدام از اين سه با قيد و نحو مخصوص موجب نشر حرمت شده و ملحق بنكاح گردد . سپس مىفرماين : آنچه ذكر شد معناى معروف و مأنوس [ مصاهره ] از نظر لغت و عرف مىباشد ، بنابراين نيازى نيست كه در تعريف آن قيد [ وطى الامة ] يا [ وطى الشبهة ] يا [ وطى بنحو الزناء ] و امثال اين قيود ذكر گردد اگرچه اين قيود نيز دلالت بر حصول نشر حرمت در بعضى از تقادير دارند منتهى حرمت حاصله نه از اين باب باشد كه مصاهره صدق كرده و تحقق يافته است بلكه نفس وطى مذكور موجب آن مىشود . البته اصحاب عادتشان بر اين جارى شده كه وطى را در باب مصاهره به آن ملحق كرده و احكام ثابت بر مصاهره را نيز براى آن اثبات كرده‌اند . قوله : اقرباء كل منهما : ضمير تثنيه به [ زوجين ] راجع است . قوله : توجب الحرمة : ضمير مستتر در [ توجب ] به علاقه